Myślennik Haliny Bortnowskiej

Najbardziej mi smutno i najgwałtowniej się obruszam, gdy inni Europejczycy twierdzą, że to (znów) Polska przeszkadza w osiągnięciu czegoś dobrego. Teraz na przykład w uroczystym świętowaniu faktu, że na naszym kontynencie nie będzie praktykowana kara śmierci. “Polska” chce jeszcze nad tym dyskutować, chociaż w ramach aktu akcesji przyjęła prawny dorobek wspólnoty, której została członkiem.

Mam ochotę kłócić się z Europejczykami: przecież to nie “Polska”, tylko rząd zdominowany przez partię promującą karę śmierci. Ale przecież nie mamy już alibi. Nikt nam rządów tej partii nie narzucił, nie kwestionujemy wyborów, w których wyniku taka właśnie partia uzyskała władzę. Więc twarda, krytyczna ocena ze strony współobywateli Unii należy się Polsce. Niestety.

W Polsce jest grupa wpływowych polityków, którzy propagują karę śmierci jako odpowiedź na problemy wymiaru sprawiedliwości. Na razie jest to propagowanie teoretyczne, bo z Unii występować jednak nie myślimy. Ofiary zbrodni i inni obywatele raz po raz słyszą, że karania śmiercią wymaga “prosta sprawiedliwość”.  Ta, którą owa partia wypisała na swoim sztandarze. Sprawiedliwość zaliczająca zemstę do podstawowych praw człowieka, a resocjalizację uznająca za dopieszczanie przestępców, na które szkoda środków.

Do  dorobku Europy należy inne spojrzenie na te sprawy. Ten dorobek harmonizuje z tradycją chrześcijańską, częściowo przynajmniej zwłaszcza w tej tradycji ma on swoje źródła.

“Polska” uznająca karę śmierci za sprawę wciąż jeszcze do dyskusji, będzie, a właściwie już jest zgorszeniem dla Europy. “Polska chce dyskusji, będzie dyskusja” - powiedział portugalski dyplomata (GW 1.08.08). Tak, dziękuję! Widocznie potrzebujemy porządnej lekcji. To, co od dawna mówią Polacy – przeciwnicy kary śmierci, to za mało. Musimy to usłyszeć z zewnątrz. Niech będzie.

Podejmuję się tłumaczenia wypowiedzi Europejczyków przeciw karze śmierci. Potrzebuję tylko pomocy w kwestii tego, co po swojemu powiedzą Hiszpanie i Portugalczycy. Może się ktoś zgłosi? Potrzebna mi też pomoc wolontariuszy w przygotowaniu tekstów.

Albo lepiej: niech się skrzyknie i powstanie zespół “POLACY PRZECIW KARZE ŚMIERCI”, a ja się też włączę. Moglibyśmy się spotkać 10 października, w dniu projektowanego święta Europy bez kary śmierci. Byłaby to pokojowa demonstracja istnienia Polski innej, dla mnie – tej, o którą nam chodziło, gdy kara śmierci, praktykowana przez zaborców i stalinowski reżim, mogła i nam zagrażać.